Thursday, September 07, 2017

काय टायटल देणार ह्याला !

कुठल्याशा फुट्कळशा लेखाने शहाणं व्हायला झालं असतं तर बरं झालं असतं, नाही? आपण (म्हणजे मी) काहीबाही लिहितो. काssही दर्जा नसतो त्याला. स्वैर, अर्थहीन सगळं. उगाच आपलं उचललं पेन, लावलं कागदाला. पण मला माझं समाधान मात्र मिळत असतं त्यातून. मी काय लिहितो हे कुणाला आवडतं का किंवा कुणी खरंच impress होतं का, याची मुळीच जाणीव नाही मला. पण त्यातून अक्कल काही मिळत नाही हे मात्र खरं. म्हणजे मलातरी. बाकीच्यांचं माहित नाही. इतका विचार वगैरे करूनही मला अजून माझ्या भावनांवर नियंत्रण मिळवता आलेलं नाही. नियंत्रण सोडाच हो, साधा अंदाज लावायला जमत नाही अजून. उगाच कधीही हसू येतं, उगाच कधीही रडू कोसळतं. कधीकधी उठून अख्खं जग जिंकायची उर्मी येते, तर कधी श्वास घेण्याचीही इच्छा संपते. मला माहित नाही का होतं असं; आणि ह्या माहित नसण्याचाच तर सगळ्यात जास्त त्रास होतो... 

Friday, July 21, 2017

ती संध्याकाळ

ती संध्याकाळ!
झावळीच्या कडेवरून ओघळणारे पावसाचे थेंब,
पन्हाळ्याचा टिप-टिप आवाज
आणि
एक असह्य होत चाललेली कविता...

ती संध्याकाळ!
मेघांनी आक्रसून टाकलेलं आभाळ,
विजांचा अभावित कडकडाट
आणि
संधीप्रकाशाचा निर्जीव प्रभाव...

ती संध्याकाळ!
झाडांच्या आडून डोकावणारं ते सरत्या दिवसाचं अस्तित्व,
निर्हेतुक वारा
आणि
त्या वाऱ्याचा गवताळ, मातकट, अनाथ वास...

ती संध्याकाळ!
चेहऱ्यावर उडणारे पावसाचे थेंब,
दूरवर सूर्यास्ताच्या कृपेने उधळलेले शेकडो रंग
आणि
त्या रंगांत रंगत चाललेली, ती संध्याकाळ!


Saturday, June 03, 2017

तळं

तळ्याच्या काठी,
दगड टाकत आणि काठ्या बुडवत
करायचा असतो विचार.
मांडायचा असतो लेखाजोखा आणि
जुळवायचा असतो हिशोब
झाल्या-गेल्याचा,
जमल्या-फसल्याचा आणि
विसरू पाहणाऱ्या आठवणींचा.

एखादं गाणं,
आपलंच आपल्याशी
गुणगुणत राहायचं असतं.
एखादी कविता,
फक्त आपल्यालाच आवडलेली 
ऐकवत राहायची असते.
आपलीच, आपल्याच मनाला.
रंगवायची असते एखादी मैफल 
निवडक गाण्यांची वा
मोजक्याच कवितांची.
आठवणीतल्या थोरांना स्मरत,
आपणही व्हायचं असतं
मोठं वगैरे,
जिंकायला ती मैफल,
जी आपणच रंगवली होती,
आपल्याच साठी.

तळं, दगडं वगैरे निमित्त फक्त.
मूळ मुद्दा संवादाचा.
हरवलेल्या गप्पा परत सांधण्याचा.
विसरलेल्या सुरांत,
हरवलेल्या भावना मिसळायच्या असतात,
अर्धवट चित्रात रंग सुने भरायचे असतात.
भरता भरता रंग,
थोडे लावूनही घ्यायचे असतात,
कोण काय म्हणेल पाहून,
विचार सगळे विसरायचे असतात.

तळं एव्हाना भरलेलं असतं.
हातातले दगड संपलेले असतात.
दगडांची चूक नसतेच मुळी,
तळ्याची भूक भागलेली असते.




Contact Form

Name

Email *

Message *